-Εναλλακτική πολιτική λύση, που να προσφέρει ελπίδα και λύσεις στα μεγάλα
κοινωνικά, οικονομικά και οικολογικά προβλήματα
-Ουσιαστική πολιτική και κυβερνητική αλλαγή που θα προωθήσει σύγχρονες,
κοινωνικά δίκαιες, ισορροπημένες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις κι ανατροπές,
παράλληλα με τον οικολογικό μετασχηματισμό της οικονομίας και του μοντέλου
παραγωγής – κατανάλωσης, στο πλαίσιο μιας νέας ισορροπημένης σχέσης ΕΕ-Ελλάδας,
-Μετασχηματισμός του πολιτικού συστήματος και του μοντέλου διακυβέρνησης
καθώς και ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων που
επηρεάζουν τη ζωή τους
Πολιτική αλλαγή με ευθύνη και σταθερή ευρωπαϊκή πορεία
Ειρηνική επανάσταση για λογικές και δίκαιες πολιτικές και κοινωνικές
αλλαγές
Η χώρα μας, αλλά και η Ευρώπη, πλήττονται εδώ και χρόνια από μια βαθιά και
πολύπλευρη κρίση. Για την ελληνική κρίση, υπάρχουν και σημαντικές εγχώριες
αιτίες που αφορούν στο μοντέλο ανάπτυξης που στηρίχθηκε στον κρατικό δανεισμό,
στη στρεβλή αξιοποίηση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων, στην υποβάθμιση των
παραγωγικών τομέων της οικονομίας, στην πελατειακή και κομματική συγκρότηση του
κράτους. Το πολιτικό σύστημα, όμως, ευθύνεται για την ένταση της κρίσης που
βιώνουμε σήμερα, διότι συνέβαλε σε αυτήν, ενώ στάθηκε ανίκανο να την
αντιμετωπίσει και να τη διαχειριστεί, με κοινωνικά δίκαιο,
δημοκρατικό-συμμετοχικό, αποτελεσματικό, οικονομικά καινοτόμο και ισορροπημένο
τρόπο.
Η τρόικα αντί να σβήσει φούντωσε την κρίση
Η πολιτική της τρόικας αντί να είναι πυροσβεστική και να βοηθήσει με
δημοκρατικό και αλληλέγγυο τρόπο να λύσουμε τα προβλήματά μας, έριξε λάδι στην
αρχική φωτιά, λόγω μιας νεοφιλελεύθερης εμμονής και έτσι, η πυρκαγιά
φούντωσε.
Οι συντηρητικές επιλογές μετέτρεψαν τη δημοσιονομική κρίση σε κρίση
οικονομική, κοινωνική, παραγωγική και αξιακή.
Η σημερινή εξαιρετικά προβληματική κατάσταση δεν οφείλεται στην «πολλή»
Ευρώπη, αλλά στο γεγονός ότι η Ευρώπη δεν είχε προχωρήσει στην απαιτούμενη
ενοποίηση και στη δημιουργία θεσμών, που θα μπορούσαν να αντιμετωπίζουν γρήγορα
κι αποτελεσματικά τις κρίσεις στη βάση της αλληλεγγύης, της κοινωνικής συνοχής,
υπερασπίζοντας το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο.
Ευθύνες έχουν, λοιπόν, και οι ανολοκλήρωτοι ευρωπαϊκοί θεσμοί, η κυριαρχία
πολιτικών αντιλήψεων που άφησαν τις κοινωνίες ανυπεράσπιστες απέναντι στις
ανεξέλεγκτες αγορές καθώς και ο τρόπος που έχει δομηθεί η Ευρωζώνη.